Πέφτουν στο χώμα πληγωμένα
τα πέταλα ένα ένα
(στενάχωρων μοσχοανθών)
των λουλουδιών της θλίψης...
στους άνυδρους βλαστούς
αφήνουν τα όνειρα τ ανθρώπου ορφανά
μήτε νερό μήτε (καθάριος) αέρας
μόνο μια θλίψη
,,
πόσο όμορφη τούτη η χώρα
η γαλανή και η λευκή μου χώρα
άσπρα βότσαλα γαλάζιοι εσπερινοί
σιμά στ ακροθαλάσσι
,,
τα πιο μεγάλα ταξίδια κάμει ο νούς
πού 'ναι λεύτερος
πού 'ναι ασυγκράτητος
πού ναι αδέσμευτος
και πάντοτε νέος κι όμορφος
δεν μπορεί πέρα απ το Πλάστη
να το ελέγξει κανείς
γεμίζει με φρέσκο αερα χρώμα κι ομορφιές τη ζήση μας...
,,
στον ήλιο απίθωσα τα όνειρα μου
μου τα πήρε όλα
σώθηκαν μόνο οι αμαρτίες μου
κάθε που τις μετρώ
αβγαταίνουν
σχώρα με
,,
βράδιασε
οι λυχνίες του κόσμου
αλάδωτες
τα μάτια νυσταγμένα
και οι καρδιές βαριές
μεγάλες νύχτες
ατέλειωτες
μας προσμένουν
~•~•~•~•~•
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου