φυσάει αγέρας θάλασσας αψύς
-τρικύμεψες πάλι κυρά μου-
στην αντάρα
στων αφρών τις σκόνες
χάθηκαν οι ψυχές
τα μυστικά
μικρά ψίχουλα τους
αφέθηκαν
ξεχάστηκαν (στην αφετηρία)
στου βαποριού μιαν άκρη
εγω (πάλι) με νοσταλγία
πλώρα βρέθηκα
τους ορίζοντες να θωρώ
ν ανιχνεύω τις πατημασιές
των Αγγέλων
τα φτερουγίσματα
,,
