Φύσηξεν αγέρας
κι εχάθη η ψυχή μου
στο δάσος,
με τα μαρμαρωμένα μας δάκρυα
τις παγωμένες ανάσες
της πρωινής πάχνης
ίσως την πήρες άθελα
με το στόμα σου
που καρτερούσε ορθάνοιχτο
ενα στερνό φιλί
που δεν στό 'δωσα
και στο χρωστώ ακόμα
κι εχάθη η ψυχή μου
στο δάσος,
με τα μαρμαρωμένα μας δάκρυα
τις παγωμένες ανάσες
της πρωινής πάχνης
ίσως την πήρες άθελα
με το στόμα σου
που καρτερούσε ορθάνοιχτο
ενα στερνό φιλί
που δεν στό 'δωσα
και στο χρωστώ ακόμα
,,