.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

~Της θύμισης~ 'Ανδρεας Δαβουρλής

Το εικαστικό είναι Stylianos 




Θα κάνω απόψε παρέα 
στη βροχή που μονάχη  της δακρύζει -τα δάκρυα της-
ποτάμια δάκρυα απόψε...
Τα παιδικά μου παιχνίδια  που είχα στο ράφι
τα έχω τώρα αγκαλιά
ένα γράμμα σου τελευταίο απ το Παρίσι
δυο τρία αγαπημενα μου ποιήματα αρμυρά,
γεμάτα  υγρασία των Τροπικών
-απο κείνα που έγραφα στο βαπόρι-
θα μου κρατούν συντροφιά....
Μες τα σκεπάσματα μου
προσποιούμαι πως είσαι κι εσύ'
μού 'χες χαρίσει τ άρωμα σου 
τη μέρα που έφυγες,
αρωματίζω που και που τα σεντόνια μου!
- ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ, γράφει  απ έξω το μπουκάλι-
Με βρήκαν άγρυπνο πάλι
οι  άγουρες ώρες το πρωι
κι  έχω ακόμη τη γεύση στο στόμα μου 
απο τη τελευταία γουλιά απ το burbon 
που ολο το βράδυ έπινα,
χάσκει η μποτίλια  άδεια καταγής...
Ξέμεινα κι απο καπνό καιρό
καπνίζω πλέον τις αναμνήσεις μου
κάνω κύκλους τις εκπνοές μου στον αέρα, 
όπως θυμάμαι με κύκλους τη ζωή μου
γαλάζιος κύκλος  βυσινί  λευκός 
εκείνος ο λευκός στο λαιμό μου πήγε κάθισε.
Κοιτώ έξω απ τ ανοιχτό παράθυρο 
την Άνοιξη που ανασταίνει τη φύση γύρω 
ζώντας άλλης μιας μέρας  θάνατο 
έναν αργό θάνατο...
Τούτη η Άνοιξη μ αναστατώνει
ψάχνει και βρίσκει τα εναπομείναντα 
υγιή μου κύτταρα
είναι  θαυματουργή 
είναι ίσως  η τελευταία μου ευκαιρία...






'Ανδρεας Δαβουρλής 
αίγινα   2018



~Δυο φιλιά~ 'Ανδρεας Δαβουρλής




Δυό φιλιά μια ταραχή 
στη νηνεμία της απραξίας...
Φίλα με πάλι!



,,



Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

~Όνειρο θερινό~ 'Ανδρεας Δαβουρλής

Φωτο  Andreas Davourlis




Εδω στα σκοτεινά 
και πάνω και γύρω 
τ αέρινο περίβλημα 
ο έναστρος ουρανός 
-τούτο το κομάτι του, θαρρώ 
πως γίνηκε να το θωρώ μονάχα εγώ-
και στ αυτιά μου οι μουσικές 
θεσπέσιων  τριζονιών 
σε Δη και Γα και Βου τις πεταστές...
Τα πετεινά του ουρανού 
έχουν σιγήσει ως την αυγή
τα νιώθω σιμά μου,
ευλογημένος εγω που αξιώθηκα 
αυτές τις βραδιές, τις στιγμές
εδω στην άκρη της νήσου 
μα όχι του κόσμου!
Ζηλεύω της νύχτας το μανδύα
τον προβάρω κρυφά καμιά φορά
που λείπει η σελήνη
με ταΐζει η νύχτα μέλι
σταγόνα σταγόνα, στο στόμα
τα πικρά μου  γλυκαίνει...
Κι έπειτα μου χαρίζει 
μιας μικρής λάμψης το φως 
μια τόση δα ευτυχία 
παρμένη απ τις Πλειάδες 
με νανουρίζει,
με κουβαλά στις πλάτες 
κανακεύει τη ζήση μου σα μωρό!
Σαν να ζύγιασε κάποιος τα βάσανα μου
κι έδωκε διαταγή 
να  τα ξεπληρώσει η νύχτα 
μου τα δίνει Εκείνος πίσω σε χαρά ίσως 
κείνα τα ανυπόφορα 
τα πονεμένα μου βράδυα 
κείνο το καιρό... 
που οι μέρες μου ήταν πιο δύσκολες 
κι απ τα τρίσβαθα σκοτάδια 
και μήτε φλόγα ενος κεριου δεν έφεγγε...
Μα απόψε εδω ειν ωραία 
είναι μαγικές τούτες οι στιγμές,
άρχοντας νιώθω εγω και βασιλιάς 
που ζω κι αφουγκράζομαι τούτη 
τη μελωδία απόψε.
Βασιλιάς που τούτο το θάμα 
γίνεται δω εμπρός μου
πολύτιμες στιγμές 
ανεπίστρεπτες....






'Ανδρεας Δαβουρλής
αίγινα θέρος 2018