Θα μείνω εδώ στο δάσος
με τις πετρωμένες λεμονιές
τα όνειρα μου, άνθια κρεμασμένα
στου χρόνου τα κλώνια
καρτερώ το λαμπρό ήλιο
της δικαιοσύνης
άγρυπνος άλλη μια φορά
ίσως τελευταία
μήπως λάμψει την αλήθεια του
και φωτίσουν με χαμόγελο και δίκιο
τα πρόσωπα των παιδιών
στο τίμιο φως του.
Οι μανάδες τους κουβαλάνε
δυο μπουκιές γλυκό ψωμί προσφάι
φερμένο στο ζεμπίλι
του ιδρωμένου μεροκάματου
κείνων των "ξένων" που γύρισαν κι είναι 'δω
της λησμονιάς πίνουν νερό
αφήσαν πίσω
της μοναξιάς τα δάκρυα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου