Εν' απλόχερο φως
έμπαινε με δυο δρασκελιές
απ τ ανοιχτό παράθυρο
έλουζε το δωμάτιο
έβρισκε ακόμη και
τις σκοτεινές γωνιές
τις χαμένες στη σκόνη.
Πάνω στο τραπέζι
βρήκα σήμερα να χάσκει
εν' άδειο πιστόλι
-ένα πιστόλι λέξεων-
σκεπασμένο
με εκρηκτικά συναισθήματα,
βουτηγμένο
σε κρίσεις συνείδησης
ουρλιαχτά σιωπής.
Χτές βράδυ ξόδεψα
τη τελευταία του λέξη
πυροβολώντας μ αυτήν
στον αέρα για εκφοβισμό...
Έμεινα ξάγρυπνος όλη νύχτα
στεγνός απο ελπίδα
μ ένα δεμάτι
δάκρυα και τύψεις αγκαλιά!
Στο γύρισμα της μέρας
δυό τρία σχέδια με λέξεις
ξεκλείδωσαν τη πόρτα του νου
πέσανε χάμω
σκοτώθηκαν άδοξα
απέλπιδα η προσπάθεια τους
να δραπετεύσουν!
Νοσταλγώ τις λέξεις της άνοιξης
αλλα ήρθαν
κι οχι μονο τις λέξεις
μα και την Άνοιξη μου πήραν
κι έμεινα για καιρό
στη σιωπή'
Φορώντας πάντα τη λευκή στολή μου
με τα χρυσά κουμπιά!
Αναλογίζομαι κάποιες φορές
τα παράσημα μου,
παράβγαιναν τότες
με το φως του ήλιου
σε γυαλάδα...
Τώρα κοιτώ απεγνωσμένα
με κουρασμένα μάτια
τις παγωμένες λιαχτίδες
του χειμώνα
ανήμπορες πιά
να δρασκελίσουν τη κάμαρη.
Με τα χνώτα μου
θαμπώνω τα τζάμια γράφω
θελω να ζήσω
να μεθύσω απο ζωή
μ ακούς
Θέλω να ζήσω!
,,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου