Αγαπώ κείνους τους τρελούς
τους αλαφροΐσκιωτους
κείνους που
αρμενίζουν λαθρεπιβάτες
στο έλεος
του θεού και του πελάγου.
Τους ταπεινούς ποιητές
που 'χουν τα μάτια χάμου
τη ψυχή τους ορθάνοιχτη
στο φως και την αλήθεια.
Αυτούς απού μετράν
τις στιγμές του συμπάντου
με την ανασεμιά τους
που μοιράζουνται απλόχερα
της ψυχής τους το ψωμί
το ζυμωμένο με καημούς
με βάσανα (ατέλειωτα βάσανα)
και των δακρύων τους
τ' αλάτι!
..............................................
Σ αυτούς πιστεύω
αυτούς αγαπώ
παρέα τους θέλω νάμαι.
τους αλαφροΐσκιωτους
κείνους που
αρμενίζουν λαθρεπιβάτες
στο έλεος
του θεού και του πελάγου.
Τους ταπεινούς ποιητές
που 'χουν τα μάτια χάμου
τη ψυχή τους ορθάνοιχτη
στο φως και την αλήθεια.
Αυτούς απού μετράν
τις στιγμές του συμπάντου
με την ανασεμιά τους
που μοιράζουνται απλόχερα
της ψυχής τους το ψωμί
το ζυμωμένο με καημούς
με βάσανα (ατέλειωτα βάσανα)
και των δακρύων τους
τ' αλάτι!
..............................................
Σ αυτούς πιστεύω
αυτούς αγαπώ
παρέα τους θέλω νάμαι.
,,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου