Το εικαστικό είναι Γιάννης Σταύρου
Το φεγγάρι θαμπό
ξέμεινε τούτο το βράδι απο φως
απο λάμψη
λυσσάει ο βοριάς απόψε,
θαλασσοδέρνει η καταιγίδα το βαπόρι.
Κοιτάω αφηρημένα τη γοργόνα
τη μελανιά, πούχω στο μπράτσο μου χτυπήσει
τραγούδι όμορφο αντηχεί στ αυτιά μου
και πεθυμιά για (απο) γλέντι!
Τρείς μήνες είναι τώρα
που ξανάβανα τη ζήση μου
στην αρμυρή τη θάλασσα,
ξανάβαλα το μπούσουλα
τους χτύπους της καρδιάς
να κουμαντάρει...
Κι η πλερωμή της κυματούσας
είναι τούτοι δω οι καιροί
που καταπίνουν τις ελπίδες
τραντάζουν όλων τις ζωές
που βρίσκονται πάνου σε τούτο το τσόφλι!
Τσακισμένο σκαρί λαβωμένο
γεμάτο ουλές και μπαλώματα!
Ξημερώνει ταχιά νέος χρόνος
βαριές σκέψεις στο μυαλό
ευθύνες και νοσταλγία.
Είναι θολό το φεγγάρι απόψε
τα ρούχα μου κεντημένα με ποτό
με προσδοκία μέθυσμένα'
Τα λίγα δάκρυα που μου 'μειναν
πνιγμένα στο αλκοόλ.
Δεν κλαίω δάκρυα πια
κλαίω και βγαίνει ουίσκι...
Πετάγομαι πάνω
κάθε που σκάει σε κύμα το βαπόρι
κι ακούγονται κρότοι φοβεροί
κι ακούω τ αγκομαχητά του!
Νότιος Ατλαντικός δυό τρία μερόνυχτα
μάκρια απο το Πόρτο Αλέγκρε
φορτώσαμε και πάμε'
Τις μέρες δεν ξεχωρίζει
η θάλασσα απ τους ουρανούς!
Μετράμε το χρόνο με τις οργιές
που κερδίζουμε της θάλασσας
έτσι αργά που πάει το βαπόρι.
Και τις νύχτες
ω αυτές οι μακριές νύχτες
ορφανές απο χάδι απ έρωτα,
που τα χέρια και η καρδιά μου
σφιχτοδένονται με βρεμένα καραβόσκοινα
και δεν κουνάω
συντονισμένος στο σκουέλς.
Κοιταζόμαστε δίχως να μιλάμε
μόνο την ώρα του φαγητού
ακόυγονται ήχοι
απ τα σκεύη, τα μαχαιροπήρουνα
κι έπειτα πάλι βυθισμένοι
στις κραυγαλέα σιωπή του καθένας
τσιγάρα ατέλειωτα και ποτό.
Μετράμε την υγρασία
με της ψυχής μας το βαρόμετρο
κι αγαντάρουμε το καιρό,
σε τούτο το ταξίδι
σε κάθε ταξίδι
πλέοντας τις ατέλειωτες ρότες
τις ρότες της αβύσσου!
,,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου