.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

~Να μυρίζει ο δρόμος θυμάρι~ 'Ανδρεας Δαβουρλής






Η άνοιξη καρφωμένη πάντα 
στο μυαλό μου 
μαζί μ' όμορφων τραγουδιών τους στίχους
αγρολούλουδα κι άγουρα φρούτα 
του αγρού,
σαν άγουρα κοριτσόπουλα 
που τραγουδάνε μισόγυμνα στο ποτάμι!
Στης γέρικης καρδιάς μου
τη κεντρική  σάλα 
καθισμένος  ένας γεροήλιος 
που επιμένει ακόμη να ζεσταίνει 
τα κρύα απόβραδα του γενάρη,
που έχω μέσα μου,
μαζί με μια ζεστή κούπα 
με τσάι του βουνού 
που μέσα του ταξιδεύουν ακόμη 
σα γερασμένοι ναύτες οι ελπίδες μου...
Εχω μέσα μου φλόγα, 
που άσβεστη την κρατούν
οι φλογερές νεανικές μου σκέψεις 
τα όνειρα που έμειναν όνειρα 
οι καυτές ερωτικές μου επιθυμίες 
τα ταξίδια που ήθελα να κάνω 
και δυστυχώς δεν έκανα.
Όλα εκείνα που στερήθηκα μιας και λαβώθηκα νωρίς!
Εχω μιαν υποψία πως σαν πεθάνω 
θάχω  μια θέση ανάμεσα στους άγιους 
ή στους ήρωες 
για το τρόπο που καπετάνεψα 
τη ζωή μου, μα και άλλων τις ζωές,
για τη σκόνη που άφησαν 
τα παπούτσια μου πίσω
ίσως και οχι...
'Ισως τούτη τη θέση μου 
τη φυλάν αλλού, μετά...
Θροΐζουν τα φύλλα των δένδρων 
στο φύσημα του αγέρα 
νομίζω πως κάποιος τραγουδά
και το τραγούδι του είναι γνώριμο σε μένα!
Πιάνει απ το χέρι τη μοναξιά μου 
τη συντροφεύει 
στο δρόμο των δακρύων, του πόνου
κι έχει προορισμό τα λιόλουστα λιβάδια 
της Παράδεισος 
ή τα μαβιά νερά τα σκοτεινά
του λιμανιού της θάλασσας 
του αιωνίου θανάτου!
Δεν έχει δα και τόση σημασία,
σημασία έχει να γίνει λίγο
 πιο υποφερτός ο δρόμος
άνυδρα  τα μάτια μου 
στέρεψαν απο δάκρυα
η τελική κρίση δεν μ αποσχολεί ακόμη
Μ αποσχολεί να μυρίζει ο δρόμος θυμάρι
να ευωδιάζει μοσχολέμονο  
κι αρμύρα θαλασσινή... 
ένας αέρας, μια αύρα θαλασσινή 
να δροσίζει το καημό μου μέχρις εκεί!



,,


Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

~Αίμα αδελφικό~ 'Ανδρεας Δαβουρλής







Ανέβαιναν κι ανέβαιναν
στες ράχες  στα ψηλά βουνά,
τα σώματα,
καρδιές αμοναχές τους
με  σκέψεις μαύρες, φάλτσες πορείες
γι άλλη μια μάχη
άλλο ενα πάλεμα αδελφοκτόνο!
Χαμένη υπόθεση
ένας λαός στα δυό
ένας λαός εχθρός
(Έλληνας απέναντι σ  Έλληνα!)
Όποιο μίσος να νικήσει
το ίδιο μοιρολόι για τη πατρίδα
για τη μάνα ίδια πληγή...
Με δίχως νερό
χείλη ξερά κι ορφάνια
ποιός νάβρει δάκρυα  να την εκλάψει;
Ποιός φωνή ν αντισταθεί
στο αίμα -πριν χυθεί- το αδελφικό;
Τρείς σφαίρες μόνο
τρείς σφαίρες 
και μετά σιωπή...
Αύριο ένα μεγάλο σεντόνι
θα κυματίζει  - μια σημαία-
ένα ματωβαμένο σεντόνι,
ποιός θα χαρεί μωρέ για τούτο το αίμα;
τρείς σφαίρες ....